De zoektocht naar nieuwe vriendinnen;
‘Ik heb last van mijn arm- en lachspieren’

‘Wát ga je doen?’ Ik hoor mijn oudste vriendinnetje Brenda vragen aan de andere kant van de lijn. ‘Op zoek naar nieuwe vriendinnen?’ Echt makkelijk vertellen is het niet, maar we bespreken alles met elkaar. Dus dit ook. Ik probeer het uit te leggen. Hoe dol ik op haar en op mijn andere vriendinnen ben. Dat ik ze niet wil inruilen voor een stel nieuwe meiden. Maar dat ik wel een aanvulling nodig heb. Dat ik meer gezelligheid zoek en spontaan leuke dingen wil ondernemen.
Mijn vriendinnen en ik zijn geen vriendinnenclub. Ik heb ze tijdens verschillende levensfasen ontmoet; op de middelbare school, tijdens mijn studie, op het werk en zelfs op het consultatiebureau. Van een aantal weet ik dagelijks precies wat ze doen en met wie. En een paar vriendinnen spreek ik soms een paar maanden niet. Dat is prima, want we zijn allemaal druk, druk, druk. Ook lopen onze levens niet meer synchroon. Ooit waren Brenda en ik samen single, tot zij opeens ging samenwonen en een baby kreeg. Onze kinderen schelen zeven jaar en dan is het lastig om er gezamenlijk op uit te trekken. Want wat vinden beide kinderen leuk? En haar man is aardig, maar op zondag zijn ze samen en dan zou ik zo graag rustig willen lunchen en kletsen. Alleen met Brenda. Helaas, dat zit er bijna nooit in.

En dan zijn er de vriendinnen zonder man en kind. Ja, met hen kan ik gezellig stappen, elke week weer. Maar daar zit het ’m nu net in. Ik hoef niet meer zo vaak. Die fase heb ik een beetje gehad. En zo leven we al een tijdje een beetje langs elkaar heen, mijn vriendinnen en ik. In plaats van elkaar even te zien, bellen we. En in plaats van de telefoon te pakken, plaatsen we snel een krabbel op Hyves. Natuurlijk, bij acute crisis zoals bij liefdesverdriet, ziekte, overlijden en ‘Wat moet ik aan op de eerste date,’ zijn we er voor elkaar. Maar bijvoorbeeld die lunches op zondag, die mis ik. En ook het ondernemen van een leuk uitje, een weekendje weg of het bezoeken van een concert. Vorig jaar mei was wel het dieptepunt. Diana Ross, mijn Diana Ross, gaf een concert in Nederland. Natuurlijk zou ik gaan, maar niemand wilde mee. De reacties van mijn vriendinnen varieerden van ‘Geen tijd’, ‘Geen zin’, ‘Geen geld’ en ‘Geen oppas’ tot ‘Diana wie?’ Alleen naar een concert gaan, vind ik zo ongezellig. Dus ik kocht twee kaartjes, belde mijn moeder, mompelde iets over Moederdag en ik had mijn date. Mama was superblij en dankbaar, maar eigenlijk vond ik zelf dat ik haar lieve reactie helemaal verdiende.

Dit wil ik dus niet meer. Het moet anders. Want ja, ook Tina Turner gaat weer op tournee, en dan wil ik gewoon leuk met een vriendin. En dus ga ik op zoek naar nieuwe. Internet lijkt me een ideale manier. Ik vind er veel leuke forums, maar kom er al snel achter dat ik meer ben van de live contacten. Liever geen zinnen via msn, ik wil iemand graag echt in de ogen kijken om zo te weten met wie ik te maken heb. Dan stuit ik op de site van Janette’s Uitjes. Zij biedt allerlei activiteiten aan, waaronder een high tea. Dat lijkt me leuk. Met een paar meiden in Janette’s woonkamer bomen over het leven, onder het genot van thee en taartjes.

Daarom sta ik op een zaterdagmiddag in een Zaanse buurt bij Janette op de stoep. Voordat ik aanbel, luister ik bij de voordeur. Ik hoor luid gelach. Ja, ik ben aan de late kant. Verdorie. Waarom durf ik nou niet? Mensen die me kennen, zullen zich hierover verbazen. Zo verlegen ben ik namelijk niet. Maar het voelt alsof ik uit de kast kom. Dat ik het moeilijk vind contact te leggen en daar nu aan ga werken, in een groepssessie met andere vrouwen. Maar de werkelijkheid is anders. Janette is geen therapeut maar een hartelijke vrouw die me warm ontvangt in haar woonkamer, die voor de gelegenheid is omgedoopt tot een knus theehuis. ‘Noem het maar kneuterig, hoor,’ lacht ze, terwijl ze wijst naar de feestelijk gedekte tafel. Het doet me denken aan mijn eerste theeserviesje van vroeger; veel roze, bloemen, sierlijke theepotten en lieve kopjes met schotel. In een vergelijkbare setting schonk ik vroeger ‘thee’, maar eigenlijk ranja, aan mijn vriendinnetjes. Nu is het Janette, die me een heerlijke kop appel-kaneel voorzet.

Heel ontspannen begint ze over zichzelf te vertellen. Over haar echtgenoot, haar huisje en haar bedrijf. Daarna is het de beurt aan Tamara, die ruim acht maanden zwanger is van haar derde kindje. ‘Dit is de eerste keer dat ik op deze manier mensen ontmoet,’ zegt ze, terwijl ze geniet van Janette’s zelfgemaakte kwarktaart. ‘Ik hou van aparte dingen doen. Van lekker tutten. Dus dit leek me leuk.’ Tamara is samen met haar vriendin Willeke gekomen. Het duo kent elkaar al 27 jaar en gaat graag op pad. ‘Maar niet te ver hoor,’ zegt Willeke. ‘Ik vind het fijn als ik ’s avonds in mijn eigen bedje kan slapen.’ Ook Renate en Daniëlle doen hun verhaal en dan mag ik. Van mijn zenuwen is niets meer te merken. Ik doop mijn scone in rabarberjam en vertel over mijn leven. Al snel ben ik niet meer alleen aan het woord, maar gaat het over onze kinderen. Elf stuks in totaal. Ik voel me op mijn gemak en ben erg open. Na twee uur zit het erop en nemen we hartelijk afscheid. Het was gezellig, ik vond het allemaal leuke vrouwen en denk dat zij mij ook aardig vinden. We wisselen geen telefoonnummers uit. Zij vragen het niet en ik denk er ook niet aan. Hoe leuk de middag ook was, we hebben weinig gemeen, de theedames en ik. Ze zijn wel van mijn leeftijd, maar allemaal jong getrouwd. En hoe dol ik ook mijn zoontje ben, soms wil ik het even niet over kinderen hebben.

Op weg naar huis voel ik me moe. Geestelijk moe. Het was ontspannen, maar ik heb wel veel indrukken opgedaan. Veel over mezelf verteld, veel gevraagd en goed geluisterd. Ik moet het kwijt en besluit bij vriendin Queenie aan te bellen. ‘Je ging toch op zoek naar andere vriendinnen,’ zegt ze licht verontwaardigd als ze de deur open doet. Maar vijf minuten later zitten we heerlijk op haar balkon aan een wit wijntje en stelt ze voor om straks voor me te koken. Die vertrouwdheid en verbondenheid die ik voel, is wel prettig na een middag met onbekende vrouwen. Helaas kan ik het niet te laat maken. De dag wacht erna mijn volgende activiteit. Een sportieve dit keer. Ik hoef dan niet per se te praten en het lijkt me lekker om samen druk bezig te zijn. En ook leuk, er zijn mannen bij.

De volgende dag stap ik al vroeg in de auto. In Groningen wachten twaalf mensen op me, die elkaar kennen van stapmaatjes.nl. Op deze site kan je zelf een oproep plaatsen voor een activiteit, door heel Nederland. Ella wilde graag gaan kanoën en vond een paar enthousiastelingen die reageerden. Ik word gekoppeld aan Daniël. ‘Dus jij bent mijn nieuwe beste vriend?’ vraag ik brutaal aan hem. Het ijs is meteen gebroken.

Samen hijsen we ons in een Canadese kano. Deze is vrij lang en je zit hoger dan in een gewone kano. Ook heb je maar één peddel. Ik doe links en hij rechts. Althans, dat proberen we. Als we niet in de koers van onze groepsleden varen, rammen we de ene woonboot na de andere. En dat is erg grappig, ook als je iemand niet kent. Gierend van de lach hangen we in onze boot.

Halverwege de tocht stappen we aan boord van de woonboot van een van de deelnemers. We drinken een heerlijk kopje koffie en de sfeer is goed. Ik voel me niet verplicht om te praten, met deze mensen om me heen. Het voelt vertrouwd en veilig. Natuurlijk voelen mijn stembanden na twee minuten van luisteren weer de behoefte om aan het werk te gaan, maar het hoeft niet. Gelukkig maar, want niets is zo ongemakkelijk als verplichte gesprekjes om de stilte te doorbreken.

Dat vindt ook Nandi, een 32-jarige psychologe die voor het eerst mee is. Zij single net als de rest van de groep. Hoewel iedereen openstaat voor een partner, is dat niet de insteek. Nieuwe vrienden en vriendinnen ontmoeten wel. Wilfred van dertig is nu een halfjaar lid van stapmaatjes en gaat regelmatig op pad. Net als Nandi ziet hij het als een aanvulling op de vriendengroep en geen vervanging. ‘We gaan samen naar het theater of doen andere leuke dingen. Astrid en Saskia maken aan boord grootse plannen. ‘In haar profiel zag ik dat ze van reizen houdt,’ zegt Astrid. ‘Ik wil graag naar Thailand, maar liever niet alleen. Misschien kunnen we samen gaan.’

Na afloop verzamelt Ella ‘haar’ mensen. Ze wil een hapje eten en daarna nog wat drinken. Het klinkt gezellig, maar ik ga niet mee. Ik heb last van mijn arm- en lachspieren en moet nog een heel stuk naar huis. Ook hier is het afscheid hartelijk en verschillende mensen vragen me om nog eens mee te gaan. Wie weet… De mensen waren aardig en ik had het erg naar mijn zin. Maar Groningen is wel erg ver weg. Mijn ‘oude’ vriendinnen wonen verspreid door het land en dat is soms al heel lastig plannen, zeker als we iets leuks willen doen. Dus ik zoek het iets dichter bij huis, bij mijn derde activiteit.

De grootste site op dit gebied is nieuwemensenlerenkennen.nl. Hier worden jaarlijks 1500 activiteiten aangeboden, georganiseerd door de leden en door de organisatie. Een weekend in een villa in de Ardennen bijvoorbeeld. Of een strandwandeling met dertig man, salsadansen, naar film of tapas eten. Mmm, lekker!

Mijn gevoel zegt me dat kleine groepen beter zijn om mensen te leren kennen. Dat is Ilja, een van mijn tafeldames, helemaal met me eens. ‘Zeker als je niemand kent, voel je je in een grote groep snel verloren. Met een stuk of tien mensen iets eten, vind ik erg prettig.’ Aan tafel zitten leuke mannen en vrouwen met interessante verhalen. Zoals Remco.
Vier weken geleden was hij op een event van NMLK (nieuwe mensen leren kennen.nl voor insiders) en liep daar Dianne tegen het lijf. Nu zijn ze een stelletje. Applaus volgt, maar ook hier wordt benadrukt dat dit de insteek niet is. Toch kan het weleens zo lopen. Ook Dennis heeft een aantal romances gehad. Terwijl we smullen van de Spaanse hapjes legt hij uit dat hij het fijn vind om vanuit vriendschap, mocht het erin zitten, iets moois op te bouwen. ‘Datingsites zijn zo oppervlakkig. Ik ben voor een man vrij klein en mijn ervaring is dat vrouwen, als ze dat opmijn profiel lezen, daar soms op afknappen. Via NMLK heb ik sjans gehad van vrouwen van 1 meter 80!’ lacht hij. ‘Het is heel anders als je iemand op een ontspannen manier persoonlijk kunt leren kennen.’
Dennis is een hartstochtelijk NMLK’er. Hij komt net binnen van een strandwandeling, keek de dag ervoor voetbal en die vrijdag had hij ook al een activiteit via deze site. De rest doet het rustiger aan. ‘Afhankelijk van wat er wordt aangeboden, maar meestal eens in de twee maanden,’ zegt Marthe. Zelf heeft ze eens een ladies night georganiseerd. Lekker stappen met een stel vrouwen uit de buurt. Haar eigen vriendinnen zijn gesetteld met kindjes en hebben geen zin meer in uitgaan. Heel herkenbaar voor mij.

Toch mis ik ook hier iets, ondanks alle pret en gezelligheid. De veelbetekende blikken. Het gevoel. De vanzelfsprekende dingen die je van elkaar weet. Oftewel: mijn eigen vriendinnen. Maar helemaal eerlijk is dit natuurlijk niet. De meeste van mijn vriendinnen ken ik immers al zolang, de hechte band is in de loop der tijd zo gegroeid. Met nieuwe mensen is die er natuurlijk nog niet. Maar wat niet is, kan nog komen...

Gelukkig zijn mijn vriendinnen me heus niet vergeten. ’s Avonds belt Brenda. Ze heeft gezien dat er een aantal leuke concerten aankomen en vraagt of we samen gaan. Enthousiast maken we plannen tot ver in het najaar. Ze wil haar best doen om me meer te zien, want ze mist mij, zoals ik haar ook mis. Ja, soms is vriendschap hard werken. Ik weet dat en ben blij dat zij dat ook zo ziet.
Hoewel ik natuurlijk erg blij ben met al die leuke afspraakjes met Brenda, het feit blijft dat zij een ander leven heeft, met man en kind. En ik nog steeds niet altijd op haar mag en kan rekenen voor die spontane gezamenlijke zondagse lunch bijvoorbeeld. Daarom laat ik mijn lidmaatschappen bij de verschillende vriendensites gewoon doorlopen. Want ik vind het best leuk, nieuwe vrienden maken. En bijkomend voordeel, in mijn geval versterkt het onverwacht de band met een van mijn beste vriendinnen...

(kader)
Tips van mijn nieuwe vrienden:
- Wees niet nerveus en verwacht niet teveel.
- Doe je eerste activiteit dichtbij huis. Zo kan je er snel weer vandoor als het je niet bevalt.
- Wees open en verwacht niet dat iedereen zomaar op je afstapt. Wees dus actief in het leggen van contacten.
- Via stapmaatjes.nl en nieuwemensenlerenkennen.nl kan je vooraf mailen. Misschien leuk om al via de mail kennis te maken met een paar mensen.
- Vorm geen kliekje als je samen met vriendinnen gaat.
- Wees jezelf, maar houd je in. Aangeschoten worden of heel erg aanwezig zijn op je eerste dag/avond geeft een verkeerd signaal af.
- Let op je anonimiteit. Sommige sites bieden bijvoorbeeld de mogelijkheid om je telefoonnummer te plaatsen. Doe dit niet. Er zijn sites waar derden aan de hand van je telefoonnummer je adres kunnen achterhalen.

naar boven / terug