‘Zeezeilen is een kwestie van loslaten’

Het avontuur opzoeken is een echte trend geworden. Steeds meer Nederlanders gooien het roer om. Ze vertrekken naar een huisje in het buitenland, kiezen voor een rustiger leven en gaan eindelijk genieten. Zo ook Marsha Wielemaker (37). Zij vertrekt met haar partner Maarten van den Broek uit Groningen om in een zeilboot alle wereldzeeën te bevaren. Zeker iets anders dan hun huidige bestaan, maar rustiger? Dat zit er echt niet in.

Ze kennen elkaar al elf jaar en zijn dus goed op elkaar ingespeeld. Dat moet ook wel als je ervoor kiest om drie jaar lang op een boot van tien meter, een Breewijd 31, de globe rond te varen. Vanaf het begin van hun relatie is dit plan in de maak: “We gingen al snel samenwonen en begonnen direct te sparen voor een wereldreis, zegt Marsha. “Wat we precies wilden, was nog niet duidelijk; met een camper, een rugzak of iets anders, we hadden geen idee. Maar we wisten wel dat we weg wilden. Het is geen vlucht uit Nederland, maar meer een bepaalde nieuwsgierigheid. We willen onze blik verruimen en mensen leren kennen die een totaal ander leven leiden dan wij. Een paar jaar later lazen we de autobiografie van een jonge vrouw die alleen de wereld over zeilde. ‘Als zij het kan, kunnen wij dat zeker’ dachten we en het idee was geboren.”

Om dit plan ooit tot uitvoer te laten komen, moesten de nodige stappen genomen worden. Want, hoewel ze geboren is in Vlissingen, moest Marsha wel eerst haar nautische talenten ontwikkelen. Dit deed ze in Griekenland, onder toeziend oog van de meer ervaren Maarten. Samen huurden ze een boot om de eilanden te bevaren. Hier ontwikkelde Marsha niet alleen haar kennis, maar ook haar liefde voor het zeilen. “Dit was vijf jaar geleden. We zeilden iedere dag naar een ander eiland en op een avond, in de heerlijk Griekse namiddag, besloten we ervoor te gaan. Terug in Nederland kochten we een oefenboot en maakten we plannen.”

En hoe! Iedere beslissing die het stel nam, stond in het teken van de reis. “Ik werkte bij Holland Casino en heb daarnaast School voor Journalistiek gedaan. Ook met het oog om ooit een leuke switch te maken. Maar ik heb er uiteindelijk heel bewust voor gekozen om niet van baan te veranderen. Ik had immers een goede positie en wilde niet investeren in een baan waarvan ik wist dat die tijdelijk zou zijn. Ook Maarten zou zijn vaste baan in een logistieke functie niet opgeven. Op dat moment nog niet tenminste.”

Bijgeloven
De jaren na de zeilvakantie werden besteed aan het opknappen van Vida Vagabunda, de boot die de komende drie jaar hun thuis zal zijn. “De boot heette aanvankelijk Sabbatical, maar dat vonden we niet passen. Een sabbatical duurt immers meestal maar een jaar. Daarom hebben we de naam veranderd. Vida Vagabunda staat voor een zwervend bestaan. Een rondtrekkend leven.” Met deze naamsverandering overtrad het stel wel een van de talrijke bijgeloven, waar scheepslui van oudsher veel waarde aan hechten. “Maar we jagen geen duiven weg hoor,” lacht ze, “en als het niet hoeft, vertrekken we ook niet op vrijdag. Dat is in de scheepvaart namelijk not done.”

Het stel maakte veel oefentrips en bezocht verschillende voorlichtingsbijeenkomsten. Deze bleken zeer nuttig: “Van de ervaren wereldreizigers hoor je over bepaalde bestemmingen en routes. Dit heeft ons goed geholpen het bepalen van de route die we gaan varen. We varen met de seizoenen mee. Zo hebben we de meeste kans op mooi weer en lopen we het minste risico met orkanen.”

En de route, die mag er zijn. In mei vaart Vila Vagabunda uit richting Engeland, Spanje, de Kanarische Eilanden, Kaap Verdië, de Cariben, Venezuela, Colombia, Panama, Galapagos, Frans Polynesië, Nieuw Zeeland, Australië, Cocos Keeling, Madagaskar, Zuid Afrika, Brazilië, Suriname en via de Cariben, Azoren en Engeland weer terug naar Nederland. Zo ongeveer. “Dat is het mooie van onze reis. Onderweg kan nog van alles aangepast worden. We kunnen ook zomaar besluiten ergens langer te blijven. Niets hoeft en alles mag. Nou ja, alles… We stoppen natuurlijk niet bij de Kanarische Eilanden. We hopen dat we wel wat verder komen dan dat.”

Honeymoon
Voor Marsha komt het hoogtepunt ongeveer halverwege, bij Frans Polynesië. Een eilandengroep ten noordoosten van Australië, in de buurt van Fiji en Bora Bora. “Je voelt je toch de koning te rijk als je op je eigen bootje in een baaitje ligt waar de palmbomen op het strand groeien. Lekker het water in duiken, kreeft eten, relaxte eilandbewoners ontmoeten en veel bijzondere mensen leren kennen. Zon, zee en heel veel strand. Verse vis, heerlijk zoet fruit en met cocktails proosten op het goede leven,” blikt Marsha vooruit. Een droom voor velen en zelfs Hollywoodsterren als Nicole Kidman, die daar haar honeymoon doorbracht met Keith Urban.

Een buitenstaander zou denken dat het stel wel een romantische impuls kan gebruiken, na ruim een jaar met zijn tweetjes op een boot. Toch heeft Marsha alle vertrouwen in haar relatie: “We zijn niet bang voor spanningen. Het lijkt ons het einde om zo intens te kunnen leven en dit te delen met elkaar. We gaan enorm spannende, mooie en ontroerende momenten meemaken. We zijn ook erg klef samen, we voelen ons voorbestemd voor elkaar. Het is echt de loveboat,” lacht ze.

Spannende momenten zijn er genoeg. Marsha denkt dan met name aan de grote oversteken: “Van Kaap Verdië naar de Cariben zijn we bijvoorbeeld een kleine maand onderweg. Dit doen we in goed weer, zo rond december hopen we daar aan te komen. Maar het heeft zeker avontuurlijke elementen. Waar je ook kijkt, er is alleen maar water. We zullen het dan echt samen moeten doen. Samen slapen is er in deze periode ook niet bij, omdat altijd iemand wakker moet zijn om wacht te lopen. Hier hebben we afspraken over gemaakt; als iemand binnen slaapt en de ander zit in de kuip, dan is die altijd aangelijnd. We hebben een harnas en een lange lijn die je aan de boot kan bevestigen. Ook ga je niet alleen over dek lopen. Je zal echt niet de eerste zijn die 's nachts overboord slaat en er is niemand die het merkt.”
Toch is Marsha niet ongerust: “Je moet voorzichtig zijn, maar het hebben van angst heeft geen zin. Dan moet je dit niet ondernemen. We hebben een reddingsboot en een uitgebreide medicijnkoffer. In het uiterste geval zal je elkaar misschien een keer moeten hechten. En dat doe je dan gewoon,” zegt ze nuchter.

Afscheid
Haar emoties kwamen wel los bij het afscheid nemen van haar drie dierbare huisgenoten; twee honden en een poes. “Dat was verschrikkelijk. De oudste hond en de poes waren al wat ouder en die hebben een fijn ander thuis gevonden. We wilden Puk, een jonge Jack Russel graag meenemen op onze reis. En dan maar niet naar Engeland, waar je geen honden aan wal mag nemen. Maar hij is een paar keer mee geweest, het water op. En hij vond het echt niet leuk; hij zat te trillen in de kuip. Dat wilden we hem natuurlijk niet aandoen en dus hebben we ook voor hem een andere lieve baas moeten vinden.”

Er werd ook afscheid genomen van hun huis. “We hebben het geluk dat we op relatief jonge leeftijd een huis hebben gekocht. Door deze nu te verkopen, hadden we meteen kapitaal voor onze reis. We hebben ongeveer een ton nodig om het drie jaar uit te zingen. Het viel ons echter niet zwaar om het huis van de hand te doen. We wonen nu op de boot en dat blijven we na terugkomst voorlopig gewoon doen. Het geeft juist meer opties om geen huis meer te hebben. Complete vrijheid, die ons de mogelijkheid biedt om straks carrièretechnisch een nieuwe weg in te slaan. We denken aan een adviesfunctie voor anderen op dit gebied of het varen van boten naar een bepaalde bestemming. Van Nederland naar de Middellandse Zee bijvoorbeeld, waar onze opdrachtgever dan heen vliegt.”

Met hun eigen huis gaf Marsha haar zekerheden en luxe op. “Zeezeilen is nu eenmaal een kwestie van loslaten. Je laat alles achter, je familie, je vrienden en je bestaan. Maar je krijgt er zoveel voor terug. En wat zijn luxe en rijkdom? Je materiële bezittingen of een groep dolfijnen die met je boot mee zwemt? Voor mij het laatste. Je eigen visje vangen voor het avondeten. En wat dacht je van de gesprekken die we gaan voeren met de mensen die we onderweg tegenkomen. Ja, het is gedaan met de vele fijne etentjes buiten de deur waar we zo dol op waren. Maar we hopen door deze ervaring juist meer waardering te krijgen voor de kleine dingen. Een mooie zonnige dag bijvoorbeeld, na drie dagen regen op zee. Die kleine dingen die je in Nederland zo snel voor lief neemt. Ook hebben we geen verplichtingen en verwachtingen meer waar we aan moeten voldoen. We hebben alleen elkaar en onze boot. Dus we hijsen de zeilen op en zien we wel waar Vila Vagabunda ons brengt.”

Waar zijn Marsha en Maarten nu? Kijk op www.vidavagabunda.nl

naar boven / terug