Achter de schermen bij een weddingplanner;
Operatie Arno en Sonja, mission accomplished

‘We zijn als eerste op de locatie en doen ’s nachts weer het licht uit’

‘Dat is het enige dat we niet kunnen regelen,’ zegt Wiesje Hallewas, terwijl ze naar de donkergrijze lucht kijkt. We staan op de stoep van Chateau de la Rocq, een sprookjesachtig kasteel in Nivelles, een klein stadje tussen Brussel en Charleroi. Samen met Joyce van der Sande heeft ze bureau Wedding en Planning. En gepland wordt er. Komende drie dagen staan in het teken van het huwelijk van Arno en Sonja.

Zeventig gasten zijn neergestreken in Wallonië. Toegegeven, je praat dan niet over een grote bruiloft, maar wel over een grootse organisatie. De helft van de gasten logeert op het chateau en de rest in een nabijgelegen hotel. Vanaf daar rijdt non-stop een luxe bus heen en weer om de feestvierders te vervoeren. ‘Dit bruidspaar houdt het graag relaxed. Geen verplichte nummers of een opgelegde sfeer. Arno en Sonja zijn een spontaan stel en willen vooral dat de drie dagen voor iedereen net zo leuk en bijzonder zijn als voor hen zelf, zegt Wiesje.

In het chateau is haar zakenpartner Joyce druk bezig met de decoraties in de zaal waar de plechtigheid morgen plaats gaat vinden. Met vaardige hand draait ze bloemen om de trapleuning. Haar ogen zijn gericht op haar werkzaamheden, maar haar oren zijn gespitst. Er moet nog zoveel worden gedaan; deze zaal moet nu snel klaar, want straks komt er een ander gezelschap eten. Ondertussen arriveren gasten in het chateau, anderen in het hotel en iedereen moet op tijd op een andere locatie zijn. ‘Zijn de Jeeps er al,’ vraagt ze aan Wiesje. Die knikt en pakt haar telefoon. Even kijken waar de videograaf blijft, want het feest gaat al bijna beginnen.

Stralend loopt de bruid de tuin van het chateau in, gekleed in een zwarte cocktailjurk. Ze is er klaar voor om haar gasten te ontvangen. Samen met haar aanstaande vertrekt ze naar de African Lodge op het terrein. De trip er naartoe is indrukwekkend. Niet alleen vanwege het slingerpaadje door de bossen waarover we rijden, maar ook waarin we rijden. Een oude open Jeep brengt ons naar het openingsfeest in Afrikaanse stijl. ‘Dat verwachten de gasten echt niet, om zo vervoerd te worden.’ Joyce geniet zichtbaar en lijkt niet nerveus. ‘Ik heb er voornamelijk zin in. We hebben eerder met dit paar gewerkt. Arno schakelde ons vorig jaar in om Sonja op originele wijze ten huwelijk te vragen. Het werd Huis ter Duin, waar Sonja met een smoesje naartoe was gelokt. Ze zou een verwendag doen met haar zus, maar die was aan het einde van de dag opeens verdwenen. Er lag een prachtige jurk voor haar klaar. Ze had niets door, tot ze de trap afliep en haar man, strak in het pak, zag staan.’

Nu staat het paar naast elkaar, om de gasten te verwelkomen. ‘Veel gasten kennen elkaar niet. Het zijn vrienden, familieleden en zakenrelaties,’ verduidelijkt Wiesje. Ze glimlacht naar een van de vele serveersters die met een schaal scampi’s voorbij loopt. ‘Daarom leek dit feest ons een goed idee. De gasten brengen drie dagen met elkaar door en dan is het fijn dat het ijs al voor de plechtigheid is gebroken.’ In die opzet zijn de planners zeker geslaagd. De wijn vloeit rijkelijk en de sfeer is goed.

Een groepje vrouwelijke gasten bespreekt de voorbereiding op deze avond. ‘En toen zag ik dat ik een scheur in mijn rokje had. Maar één van de weddingplanners heeft een koffer bij zich.’ Koffer? Tijd om op Joyce af te stappen, die de festiviteiten vanaf een strategische plaats gadeslaat. Ze schiet in de lach. ‘Ja, dat ben ik,’ zegt ze. ‘Alles wat je eventueel ooit nodig zou kunnen hebben, zit in die koffer. Natuurlijk een verbanddoos, maar ook naald en draad, een strijkijzer en cosmetica. Wij zijn er natuurlijk voor de organisatie van een huwelijk, maar moeten er ook voor zorgen dat alles vlekkeloos verloopt. De gasten weten dat ook. Ze krijgen vooraf een brief, waarin we onszelf voorstellen en vertellen over de bijzonderheden van de trouwerij. Dresscodes, bijvoorbeeld. En de route. Het bruidspaar moet voornamelijk genieten en zich bezighouden met de leuke kanten van de voorbereiding. Wij ondersteunen en adviseren hierin.’

Volgens de onderneemster ontstaan er veel misverstanden over het vak. ‘Iedere bruiloft weer worden Wiesje en ik aangesproken over het werk dat we doen. Veel mensen denken dat het een kwestie is van ‘dingetjes’ regelen. Maar er komt zoveel meer bij kijken. We verzorgen de locatie, de catering, de logistiek, het entertainment, de decoraties en de communicatie. Natuurlijk geheel naar de wensen van onze opdrachtgevers, maar wij weten onze weg in deze branche goed te vinden.’

Wiesje is erbij komen staan. Ze kijkt vrolijk en drinkt een jus d’orange. ‘Nee, ik neem nog geen wijntje,’ zegt ze desgevraagd. ‘Deze dagen beleven wij heel intensief. We zijn als eerste op de locatie en doen ’s nachts weer het licht uit. We hebben straks nog veel werk te doen. Alle gasten gaan weer naar het hotel of het chateau en wij checken of alles daar gereed is voor morgen, de grote dag.’

Ze heeft niets teveel gezegd. In alle vroegte zijn Wiesje en Joyce aan het werk gegaan in het chateau om de brunch voor te bereiden. In het Frans geven ze aanwijzingen aan het keukenpersoneel dat een voortreffelijk buffet aan het maken is. En dan zijn ze weer weg. De dames maken kilometers op dagen als deze. En dat op hakken, want ze zijn helemaal in stijl voor deze bijzondere dag. Wiesje is naar boven, om de visagistes en de kappers te instrueren en Joyce naar de zaal waar straks het ja-woord wordt gegeven.

Daar is een team decorateurs aan het werk om een groot deel van de 2500 witte bloemen te verwerken tot bloemstukken. Een zestal sterke mannen sleept met kabels voor licht en geluid, de videograaf maakt zijn opnamen en uw Talkies-verslaggeefster slaat het gade. Dit moet anders. Op verzoek krijg ik drie emmers met rozen, die ontkopt mogen worden. Blaadje voor blaadje ga ik te werk. Een Belg kijkt het even aan. ‘En jij komt uit Nederland?’ Hij schiet in de lach, pakt een roos en draait de bloem om. ‘Zo zou een Nederlandse dat moeten doen.’ Hij heeft gelijk. Dit gaat snel en gelukkig maar, want het gospelkoor begint al te soundchecken. Ook de ambtenaar van de burgerlijke stand is gearriveerd.

Buiten miezert het nog een beetje, maar dat mag de pret niet drukken. Als een grote vriendengroep komen de gasten de zaal binnen. Ze hebben er zin in. Ook Wiesje en Joyce zijn er inmiddels. Ze staan achterin, om de deur voor de bruid open te houden. En daar is ze…

Aan de arm van haar stoere zoon Jurgen loopt Sonja de kerk binnen, op weg naar haar toekomstige echtgenoot. Ze draagt een stijlvolle witte jurk, met zwarte accenten en de blik van Arno is werkelijk priceless. Vol liefde kijkt hij haar aan en menig gast pinkt een traantje weg. Zo ook uw Talkies-verslaggeefster.

‘Oh happy day’ zingt het gospelkoor. En dat is het. Bij het verlaten van de kapel krijgen de gasten bruidsbelleblaasjes en zakjes met rozenblaadjes. Enthousiast wordt het bruidspaar toegejuicht. Ook door Wiesje en Joyce. Ze hebben een glimlach van oor tot oor en stralen, evenals als de zon die net is doorgebroken.

Met dank aan Arno en Sonja, de heer en mevrouw Van der Voort.

naar boven / terug