'Gevangen in een sekte'

“Trees had ik leren kennen via haar dochter, mijn vriendin Irma.Ik was negentien en kwam veel bij ze over de vloer. Ze gingen heel open met elkaar en met mij om; heel warm. Dat kende ik van huis uit niet. Thuis werd er namelijk niet over gevoelens gepraat. Mijn ouders zijn gereformeerd, maar mijn broer en ik zijn niet streng gelovig opgevoed en ik ging ook niet naar de kerk.

Ik voelde me soms onzeker, ook in mijn relatie. Ik vroeg me af of ik wel mooi, leuk en slank genoeg was en of ik er wel mocht zijn. In tegenstelling tot mijn eigen moeder, gaf Trees me wel de liefde en bevestiging die ik nodig had. Ze zei iedere keer dat ik k zo mooi en lief was en dan sloeg ze haar armen om me heen.

Irma, Trees en haar man Daan waren warme en liefdevolle mensen, met misschien als enige bijzondere factor dat Trees pendelde. Dan liet ze een steen aan een koord bewegen, waarmee ze - afhankelijk van de richting waarind e steen bewoog- kon bepalen wat het antwoord op allerlei levensvragen was. Hoewel ik daar nooit zo mee bezig was, stond ik er wel voor open. Ik geloofde altijd al dat er meer was tussen hemel en aarde.

Naarmate ik vaker bij Trees op bezoek kwam, vertelde ze meer over het pendelen. Dat ze hierdoor contact met haar ziel kon maken. Op een gegeven moment vroeg ze of ik een vraag wilde stellen. Als het steentje rechtsom ging, was het een ja. Bij linksom was het antwoord nee. Mijn vraag ging over de pijn in mijn nek. Ik wilde weten of dat door de spanning thuis kwam, omdat ik niet met mijn ouders kon praten. De pendel draaide naar rechts. Om zeker te weten dat ze niet zelf draaide, hield ik mijn hand op de hare. Dat was voor mij de bevestiging dat haar verhalen klopten.

In die periode had ik een relatie met Thijs en hij ging vaak met me mee naar Trees. Hij stond er nuchterder in dan ik, maar geloofde ook in de uitkomsten van de pendel. Dus als we een huisje hadden gezien en de pendel gaf aan dat deze woning niet goed voor ons was, dan kochten we het niet. We hadden totaal geen reden om Trees te wantrouwen.

Goedkeuring
Na zes jaar begon Trees een groep, waar ik ook in zat. We gingen met meerdere mensen pendelen. Op zondagochtend werden we bij haar verwacht, met zo’n twintig andere mensen. Achteraf gezien was dit het begin van de sekte. Trees was de leider en wij haar volgelingen. We zaten met zijn allen in een groep en zij was degene die pendelde en die ons uitleg gaf. Maar het bleef niet bij pendelen alleen. Ze drong steeds meer haar mening aan mij en de anderen van de groep op. Bijvoorbeeld over wat voor kleding ik moest dragen, namelijk dezelfde exclusieve kleren als zij.

Haar liefdevolle toon verdween. In plaats daarvan ging ze soms fel tekeer. Voor mij was dat moeilijk. Ik gaf om haar en voelde me daarom soms afgewezen door de dingen die ze zei. Omdat haar goedkeuring veel voor me betekende, ging ik steeds aandachtiger naar haar luisteren. Zo lette ik beter op wat ik kocht als ik boodschappen deed en nat ik geen friet of snacks meer omdat die zaken volgens Trees niet goed waren.

Na een halfjaar in de groep raakte ik zwanger van mijn dochter Lisa. Thijs en ik waren heel blij! Trees verlegde toen haar interesses en ging helemaal op in reïncarnatie, op wedergeboorte. Zij geloofde dat zijzelf de incarnatie was van Johannes de Doper en mijn dochter de reïncarnatie van Jezus. Ik stond hier niet bij te juichen omdat ik mijn dochter een vrij leven gunde. Iedereen heeft een taak op deze wereld, maar ik vond het zielig dat zij de zwaarste taak op zich moest nemen. Ze zou zich helemaal in dienst van anderen moeten stellen.

In de periode na de geboorte van Lisa leek Trees niet meer op die lieve, warme vrouw die ik eerst in haar zag. Ze werd steeds strenger voor mij. Ik kon in haar ogen steeds minder goed doen. Ze wilde mij ook harder maken.

Als grote dierenvriend hield ik absoluut niet van natuurfilms waarin hertjes door een leeuw worden gegrepen. Maar Trees wilde dat ik ze bekeek om van mijn erfzondes af te komen. Volgens haar valt daar alles onder wat in strijd is met de natuurlijke evolutie. Daarom zouden kinderen volgens haar niet moeten worden ingeënt en dieren niet extra moeten worden gevoerd.

Trees’ poes kreeg een nestje en ik kwam op een dag enthousiast binnen om ze te bekijken. Trees vertelde dat de moederpoes de kittens niet wilde voeden. Ik maakte toen een voedingsschema om ze flesjes te kunnen geven. Maar ik mocht hen van Trees niet redden. Ze zaten achter een gesloten deur te wachten op hun dood en ik mocht niets doen. Sterker nog, Trees sprong uit haar vel toen ze hoorde dat ik ze wilde voeden. En zo stompte ik steeds meer af. Ik werd gevoellozer en kon op een gegeven moment die natuurfilms zonder enige emotie bekijken.

Ik was steeds vaker bij Trees. Een aantal groepsleden en ik moesten de tuin onderhouden, klussen, schilderen en de hele zaterdag haar huis poetsen. Er werd een schuur gebouwd om nog meer mensen te kunnen ontvangen en op een gegeven moment bestond de groep uit vijftig leden. Al snel werden er meer sessies gehouden en was ik er vijf avonden in de week.

We waren allemaal op onze eigen manier voor haar bezig. Zij mocht niets doen, want ze diende het grotere geheel. Trees moest haar krachten sparen voor het pendelen. Ze had een aantal exclusieve modezaken, waar sommige mensen van de groep zonder betaling voor haar werkten. Als winkelmedewerkers, maar ook als naaisters. Ik maakte gratis schilderijen en lijstte ze in. De materialen kocht ik zelf, maar ik zag niets terug van de opbrengsten van de kunstverkoop. Voor iedere sessie moesten we zelfs tien euro betalen. En iedereen moest zijn kleding in haar dure winkel kopen.

Patatje
Ze bemoeide zich met alles. Schoolkeuze van de kinderen en zelfs onze woonplaats had haar aandacht. Ze wilde dat Thijs en ik een huis kochten op fietsafstand van haar eigen huis, zodat Lisa als ze ouder was, zelf op de fiets naar haar toe kon.

Ondanks dat ik alles deed was Trees vroeg, kreeg ik regelmatig een uitbrander. Bijvoorbeeld als ik een keer een patatje kocht, omdat ik de hele week keihard bij Trees had gewerkt en geen tijd had gehad om boodschappen te doen. Ook mocht ik Lisa niet opvoeden naar mijn eigen wensen. Het dieptepunt was bereikt toen mijn dochter een keer met een pendel aan het spelen was. Ze was drie jaar en wilde er ook mee draaien, zoals ze dat Trees altijd zag doen. Het steentje viel op de grond en brak. Trees en haar man Daan vonden dat ik haar moest slaan, maar ik kon het niet. Daar werden ze heel boos om. Ik moest Lisa immers hard en weerbaar maken. En dus heb ik haar uiteindelijk toch geslagen.

Met mijn man Thijs kreeg ik gaandeweg steeds minder contact. Hij werkte de hele week en hij ging in het weekend minder mee naar Trees. Uiteindelijk stapte hij uit de groep, omdat hij het steeds meer met haar oneens was. Daardoor groeiden we snel uit elkaar. De twijfels over onze relatie werden ook steeds sterker. Binnen een halfjaar nadat hij met de beweging was gestopt, gingen we scheiden.

Volgens Trees was het vertrek van Thijs de opvoeding van Lisa niet ten goede gekomen en was Jezus vervolgens uit haar lichaam getreden. Als gevolg daarvan, liet ze haar met rust. Lisa was opeens niet meer belangrijk voor haar. In die tijd begon ik me ook wat meer los te maken van de groep.

Ik kreeg een eigen huisje, dat ik zelf opgeknapt heb. Het was daardoor echt een warm thuis geworden. Dat maakte me sterker. Een aantal leden uit de sekte kwamen langs om te vertellen hoe goed ik het deed en dat ze trots op me waren. Langzaam maar zeker ging ik weer langs bij Trees en ging ook weer voor haar aan het werk.

Zoveel zelfvertrouwen
Mijn ex-man zag ik niet meer. Achteraf gezien hebben we nooit een goed huwelijk gehad. Ik hield van hem, maar nadat ik bij hem weg was gegaan, vielen alle stukjes van de puzzel op hun plek. Mijn onzekerheden, twijfels en verwarring bleken te komen doordat ik lesbisch ben. Daar had ik nooit zo over nagedacht, maar op het moment dat ik mijn huidige vriendin Janine zag, was ik verliefd zoals ik nog nooit ben geweest. Die gevoelens waren wederzijds en we kregen stiekem een relatie. Want lesbisch zijn, dat kon niet volgens Trees.

Op een dag liep ze weer eens dreigend op me af. Wat ik toen verkeerd heb gedaan, weet ik niet eens meer. Maar opeens had ik er genoeg van. Ik voelde dat ik het alleen kon doen en wilde niet langer om haar goedkeuring nodig hebben, of alle afwijzingen voelen. Ook wilde ik Janine niet kwijt. Maar ik wist dat ze van me hield. Dat gaf me zoveel zelfvertrouwen dat ik definitief uit de sekte durfde te stappen.

Nu ben ik zes jaar verder. Ik woon in een fijn huisje met mijn vriendin en volg een opleiding tot beveiliger. Alles gaat op het eerste gezicht prima, maar helaas ontbreekt er iets in mijn leven: mijn dochter Lisa. Inmiddels is ze twaalf jaar oud en ze woont permanent in een pleeggezin in de buurt. Ze had een bepaalde woede in zich waardoor we vaak met elkaar overhoop lagen. We hebben de eerste jaren van haar leven ook niet goed kunnen hechten. Ondanks dat is er wel een band. Ze komt regelmatig langs en we hebben veel contact. Helaas moet ook zij de herinneringen met zich meedragen, maar we kunnen er wel over praten. Die gesprekken geven me veel kracht en sterken me in het idee dat het tussen ons op een dag helemaal goed zal komen. Ik voel me in ieder geval een stuk beter, en vooral ook vrij. En dat is de basis van mijn nieuwe leven.”

naar boven / terug