Barbara (29) liet haar schaamlippen corrigeren:

‘Ik moest ze altijd opvouwen. Anders kon ik geen onderbroek aan’

“Op mijn dertiende liep ik een keer in mijn bikini op het strand toen een jochie van een jaar of twaalf naar me toe kwam. Of ik een jongen was, wilde hij weten. Ik schrok en keek hem niet-begrijpend aan. “Hoezo,” stamelde ik. “Je hebt toch een piemel?” en toen rende hij gierend van het lachen naar zijn vriendjes die verderop stonden te grinniken.

Natuurlijk wist ik wel dat ik grote schaamlippen had. Mijn zusje had me haar vaak genoeg mee gepest. “Daar heb je haar weer met haar krent,” zei ze spottend als we naar het zwembad gingen. Want zo zag het eruit: als een grote krent. Maar dat het echt opvallend anders was dan bij anderen, daarvan werd ik me pas bewust toen die jongen op het strand er wat van zei. Dat heeft me diep geraakt; ik ging me vergelijken met modellen in badpak die ik tijdschriften en reclamefolders zag en werd alleen maar bevestigd in het idee dat ik daar beneden heel anders was. Die modellen waren glad. Bij mij zat er een prop van verfrommelde schaamlippen.

Toen ik ouder werd, groeiden die schaamlippen en begon ik er echt last van te krijgen. Ik weet nog wel dat het mode was om de riem van je spijkerbroek heel strak dicht te snoeren, zodat je taille beter uitkwam. Maar dat hoefde ik niet te proberen, want dan zal alles meteen zo strak dat het pijn deed als ik ging zitten. En die ene keer dat ik toch maar de pijn verbeet om er eens hip bij te kunnen lopen, kreeg ik meteen grappig bedoelde opmerkingen van klasgenoten dat ze bij me konden ‘liplezen’. Ik heb nooit meer zo’n strakke broek aangetrokken. Ik ging ook nooit meer mee als mijn vriendinnen naar het zwembad gingen. Stel je voor dat ze me dan weer zouden pesten en er dan jongens bij zouden zijn.

Vriendjes had ik wel in die tijd. Ik was een jaar of zestien en ging ook wel met ze naar bed. Ze hebben eigenlijk nooit iets over mijn schaamlippen gezegd. Geen wonder, want ze kregen helemaal niet de gelegenheid om te bestuderen hoe ik er daar uitzag. Ik ging echt niet met mijn benen wijd op bed liggen. Ik kroop meteen onder de dekens en het licht moest uit, anders wilde ik niet. En als er eens een probeerde om met zijn hand richting mijn kruis te gaan, dan greep ik die meteen vast en zij dat hij me een stevige knuffel moest geven. Zo had ik altijd wel een manier om de aandacht van ‘daar beneden’ af te leiden.

Slechts één vriendje heeft ze wel gezien. Hij had er geen problemen mee. Integendeel, hij vond die grote schaamlippen zelfs wel mooi en zat er vaak mee te spelen. Soms trok hij er zelfs aan. Verschrikkelijk vond ik dat. “Niet doen! Niet doen!”riep ik dan. “Stel je voor dat ze nog langer worden.” Daar moest hij dan erg om lachen.

Het was fijn dat hij me mooi vond, want dan schaamde ik me tenminste niet zo. Maar helaas veranderde dat niets aan de lichamelijke pijn. Als hij me penetreerde, schoven mijn schaamlippen mee naar binnen. Dat is echt pijnlijk. En ook fietsen deed zeer. Bepaalde broeken kon ik niet aan en inlegkruisjes hoefde ik al helemaal niet te proberen. Er zat gewoon wat in de weg waardoor ik niet prettig kon lopen.

Wat ik ook irritant vond, was dat ik niet zomaar een onderbroek aan kon trekken. Ik moest altijd eerst mijn lippen in een bepaalde positie vouwen. Op zulke momenten dacht ik echt: kon ik er maar iets aan laten doen. Natuurlijk had ik wel eens gehoord dat je je kon laten opereren, maar ik dacht altijd dat het een grote ingreep was. Ik durfde er ook met niemand over te praten. Zelfs met vriendinnen niet, bang dat ze me raar zouden vinden.

Anderhalf jaar geleden kwam ik bij het doorbladeren van een tijdschrift een artikel tegen over schaamlipcorrecties. En de vrouw die erover vertelde, had hetzelfde als ik: ook zij had erg veel last bij het fietsen, ook zij schaamde zich en ook zij dacht dat anderen het raar zouden vinden als ze zich liet opereren. Ze zei ook dat het haar was meegevallen, dat het maar een heel kleine ingreep was.

Dat verhaal heeft me over de drempel geholpen om naar mijn huisarts te gaan. Die begreep me wel, maar vertelde dat ook dat mijn situatie niet extreem was. Bij mij staken ze, als ze rechtgetrokken waren, zo’n vijf centimeter uit. Maar omdat ik me er niet prettig bij voelde, schreef hij toch een verwijsbrief voor het ziekenhuis.

Ik was zo blij dat ik erkenning kreeg voor mijn probleem en het was een grote opluchting dat er makkelijk iets aan gedaan kon worden. Daardoor durfde ik er voor het eerst ook met anderen over te praten. Ik heb het aan mijn ouders verteld en ook aan een paar vriendinnen. Ze reageerden allemaal zo lief en begripvol. En iedereen heeft me gebeld om me sterkte te wensen op de dag dat ik naar het ziekenhuis ging.

Vier maanden na mijn bezoek aan de huisarts kon ik geopereerd worden. Ondanks alle steun die ik kreeg, zag ik er enorm tegenop. Ik was bang dat een arts of een assistent me zou kennen. En dat het veel pijn zou doen. Ze hadden me wel verzekerd dat het maar een kleine ingreep was, maar dat zeiden ze ook toen ik naar het ziekenhuis ging om mijn amandelen te laten verwijderen. Van die operatie heb ik nadien toch veel last gehad.

Maar achteraf viel het allemaal erg mee. Het deed natuurlijk wel prijs. De dag na de operatie was het pimpelpaars daar beneden. Alsof ze er flink op los geslagen hadden. Gelukkig trok het snel bij.

Toch is het niet helemaal perfect gegaan. Ik heb bijvoorbeeld nog steeds last van het littekenweefsel. Dan gaat het jeuken. En ik plas af en toe tegen mijn been aan. Mijn schaamlippen hangen nu namelijk iets ongelijk. Dat is jammer, maar geen reden om nog eens onder het mes te gaan voor een correctie. Want over het algemeen ben ik erg tevreden.

Ik ben wel ontzettend benieuwd hoe het is om met iemand naar bed te gaan. Dat zou qua gevoel niets uit moeten maken. Het is nu ook niet ongevoeliger. Maar wat voor mij nog belangrijker is, is dat ik me niet meer ongemakkelijk hoef te voelen. Ik denk er waarschijnlijk niet eens meer aan als ik seks heb. Ik ben er nu ook al niet meer mee bezig, want mijn schaamlippen horen helemaal bij me.

Na de operatie heb ik nog één keer onzeker voor de spiegel gestaan in een nieuwe bikini. Maar je zag echt helemaal niets meer. Het is mooi glad. Ik hoef me nergens voor te schamen.”

naar boven / terug