‘Ja boa’s! Die zijn leuk als ze jarig zijn’

De hond als fashion statement of statussymbool. Talkies-freelancer Agnes Hofman verbaast zich over deze trend en begaf zich in de wondere wereld van de designerpets.

Vroeger was een hond gewoon een hond. Bello of Fikkie. Een trouwe kameraad. Je gooide eens een stok of bal, ging met hem wandelen in het bos en leerde hem de krant uit de bus te pakken. Ik had er ook een. Branco, een Jack Russel. Hij was stoer en schattig tegelijk. Na stoute acties verstopte hij zich achter een krukje, met heel smalle poten. Waarschijnlijk omdat hij dacht dat als hij ons niet kon zien, wij hem ook niet zagen. Hij had een bruin leren halsband en twee riemen. Een lange en een korte. Hij at zijn brokken en soms onze kliekjes. En als hij lief was, ja, dan kreeg hij een koekje. Van mij meestal twee.

Helaas moet ik het al jaren zonder Branco stellen. Na een lang en enerverend leven – onze Branco rende bij voorkeur onder rijdende auto’s door, voor de lol – moest ik afscheid van hem nemen. Met zijn blinde hoofdje op mijn schoot aaide ik hem en kuste hem huilend gedag. Hondenliefde is mij dus niet vreemd. Als hij nu nog zou leven, kocht ik waarschijnlijk meer accessoires voor hem. Een extra halsband en misschien een lekkere fauteuil, voor gezellige avonden in de woonkamer.

Maar in deze tijd lijkt dit niet voldoende. Honden zijn geen honden meer, maar gepimpte modeaccessoires. Fashion statements en statussymbolen. En ze lijken ook steeds kleiner te worden. Misschien ga ik wel te kort door de bocht, maar goed. Dat neemt niet weg dat ik me afvraag wat een groter wordende groep hondenbezitters beweegt om de viervoeter in een Louis Vuitton of Burberry mee te dragen, om maar iets te noemen.

‘In de stad is het wel praktisch,’ zegt Marieke Hahn, redacteur bij WRAF! Magazine. ‘Kleine hondjes als Chihuahua’s worden snel vertrapt op straat.’ Hierbij rijst de vraag of een winkelcentrum wel iets is voor een hond. Een terechte vraag, volgens Marieke. ‘Ik zie honden als gezinslid. Je gaat ermee wandelen en neemt hem mee op vakantie. Niet op shoppingexpeditie.’

Natuurlijk kan je niet één persoon verantwoordelijk stellen voor deze tendens, maar ik doe toch een poging; Paris Hilton, de blonde erfgename van de gelijknamige hotelketen. ‘Zij is de eerste celeb die haar hond zo aankleedde,’ zegt Jolanda Fritsch van webwinkel glossydoggy.com. ‘Een roze halsband met Swarovski-kristallen. Die trend is razendsnel naar Nederland overgewaaid. Ik was al jaren hondentrimster en wilde er iets naast gaan doen. Nu heb ik een bedrijf in hondenaccessoires.’ Het assortiment van Glossy Doggy is breed; van sieraden tot tuinbroeken en van roze pluche koeienprint draagtassen tot boa’s. ‘Ja, boa’s,’ verduidelijkt Jolanda. ‘Dat is leuk voor als ze jarig zijn.’

Ook Susan Warnaar heeft zich gespecialiseerd in het aankleden van honden. Haar winkel, Doggystijl in Rotterdam, trekt een gemêleerd publiek; ‘Het zijn wel veel jonge vrouwen, tussen de twintig en de dertig, maar ze hebben niet persé een groot budget. We verkopen bijvoorbeeld leuke zomer t-shirtjes voor onder de vijftien euro. Maar ook spijkerrokjes, parelkettingen, luxe parfum en verjaardagstaarten, in verschillende smaken als Banana Cream en Raspberry Truffle.’

Het assortiment is sterk seizoensgebonden. De oranje EK-shirts en de hoodies met stippels, ijsjes en strepen maken plaats voor gebreide truien, warme winterjacks en schoenen. Over dit laatste is Susan wel eens in discussie gegaan met een klant. ‘Een mevrouw wilde schoentjes kopen voor haar Mopshondje. Tijdens het passen schoot ze in de lach. Dat hondje stond daar maar, met vier schoenen aan en ze lachte hem gewoon uit. Dat moet je niet doen. Je moet de hond wel respecteren en in zijn waarde laten.’

Dat vindt ook Sacha Gaus. Als gedragstherapeut met jarenlange ervaring is ze inmiddels op kynologisch gebied net zo’n autoriteit als haar vader Martin. ‘Het beste wat je voor je hond kan doen, is hem hond laten zijn,’ zegt ze stellig. Dertig jaar geleden bewaakte een hond huis en haard en als hij niet lief was, ging hij aan de ketting. Daarna werd hij steeds meer onderdeel van het gezin. Dat is prima, maar we gaan daarin steeds verder. We behandelen hem steeds meer als een mens, in plaats van als hond.’

Sacha is niet met klem tegen de opmars van hondenmode. ‘Als je een hond meeneemt in de zijspan van je motor, is het wel verstandig dat je hem een zonnebril opzet. Net als dat schoenen een goed idee zijn als je over heet asfalt loopt of tijdens een intensieve hikingtrip. Maar we moeten er niet in doorslaan.’

En daar maak ik me nu juist zorgen over. We zijn kennelijk erg gevoelig voor Amerikaanse hondentrends en wat we daar zien… Timesharedog; het leasen van een hond als je er zin in hebt. Of beautyfarms waar honden het hele weekend verblijven. Op zondagavond kan je de Yorkshire terriër of Dwergkees weer ophalen, met gelakte nagels, een verse kleurspoeling en een flacon aromatherapie voor thuis. Of America’s Top Dog Model, een verkiezing voor leukste hond. Ik staar naar de foto’s op internet. Gizmo, een Chihuahua uit Florida kijkt terug. Op zijn kleine hoofdje rust een sombrero. Ik vraag me af waarom. Waarschijnlijk omdat het zo ‘leuk’ staat bij zijn Mexicaanse poncho. Zijn soortgenootje Phil is er niet beter aan toe, in smoking en met een bongo, bungelend aan zijn nek. Ze hebben de finale gehaald, maar grepen net naast de hoofdprijs; een modellencontract, een kroon met Swarovski-kristallen en een sieradenset, compleet met oorbellen. Wie zouden de nederlaag erger vinden? Phil en Gizmo of hun baasjes?

Misschien zijn wij Nederlanders daar te nuchter voor. Maar wie had tien jaar geleden gedacht er vandaag de dag party’s worden georganiseerd in ons land? Intieme partijtjes voor maximaal negen vriendjes van je hond. Met donuts, muffins en verkleedpartijtjes. Ik niet en Branco zeker niet. Wij liepen gewoon in het bos. Met zijn tweetjes. En dat was al een feestje op zich.

Streamers:

‘En ze lijken ook steeds kleiner te worden’

‘Je neemt hem mee op vakantie. Niet op shoppingexpeditie’

‘Een hond moet wel hond kunnen zijn’

naar boven / terug