MAMA

Tekst: Agnes Hofman

Wat als je nieuwe vlam kinderen heeft:
‘Je hebt alleen de lasten en niet de lusten'

Toegegeven, ik had het kunnen vragen. Maar het kwam er niet van. Bovendien zag ik het echt niet aankomen. We hebben het over reizen en favoriete bestemmingen. Ik vertel over mijn bijzonder actieve zomer en vraag hem naar zijn vakantie. “Twee weken Center Parcs,” zegt hij. Ik schiet in de lach. Hij heeft nog humor ook! Maar mijn disgenoot kijkt bijzonder serieus. “Mijn ex en ik hebben hier strikte afspraken over gemaakt. Het ene jaar gaat de één ver met de kinderen, het andere jaar de andere. Dit was mijn dicht-bij-huis zomer.” Kinderen. Hij heeft kinderen. En niet zomaar één of twee. Neen, drie.

Het is niet zo dat ik niet van kinderen hou. Ik ben stapeldol op de mijne en ook de kindjes uit mijn omgeving heb ik in mijn hart gesloten. We doen spelletjes, dansen en zingen in de woonkamer. Ik versla ze genadeloos met Rummikub en kruip met veel plezier achter de Wii om me te laten inmaken door mijn negenjarige zoon of één van zijn vriendjes. Maar in de basis hou ik er één over. Daar ben ik aan gewend en het gaat prima. Aan mijn droomprins wil ik me met al mijn liefde en passie aanpassen, maar aan eventuele kinderen, neen. Die matchen gewoon niet met mijn drukke bestaan. En de agenda's van exen en hun nieuwe liefdes al helemaal niet. Opmerkelijk, of zelfs onredelijk zijn woorden die sommige toehoorders na mijn verhaal uitspreken. Want, het zou zo leuk zijn voor mijn kleine man, een broertje of zusje. En hoe kan ik verwachten dat een man zich aanpast aan mijn tweepersoonsgezin, als ik het omgekeerde zelf niet wenselijk acht?

Gelukkig vindt psychotherapeut Karin den Durk mijn gedachtegang niet onredelijk; “Dit is jouw gevoel bij een man met kinderen en je eigen gevoel is altijd gerechtvaardigd. Het is immers niet iets dat je kunt sturen. Je moet je echter wel afvragen waarom je die emoties bij een man met kinderen hebt,” zegt ze. “Veel vrouwen stappen zonder al teveel zorgen vooraf in een relatie met een man die kinderen heeft, maar als dit niet werkt, zijn ze een volgende keer echt terughoudender. Maar waar ligt dat nou aan?”

Zoals Lena, bijvoorbeeld. Zij ontmoette drie jaar geleden haar droomprins Floris; een aantrekkelijke jurist met een pop van een vierjarige dochter. “Die blik in zijn ogen als hij over zijn dochter Elise sprak, daar ben ik op gevallen. Er sprak zoveel liefde uit en hij was altijd zo bezorgd om haar. Hij is een geweldige vader en stiekem leek het me heerlijk om een samengesteld gezin met deze man te vormen.” Helaas voor Lena bleek haar sprookje een nachtmerrie; “Elise had twee gezichten. Ja, ze was lief en schattig, tot ik teveel over de vloer kwam, in haar ogen. Ik wilde mijn nieuwe vriend beter leren kennen, maar dat bleek onmogelijk op dagen dat zij in de buurt was. Ze kon uren achter elkaar praten en verwachtte dat Floris altijd geboeid luisterde of met haar speelde. Ik begreep dat wel, maar het kostte me steeds meer moeite om hiermee om te gaan. Ik stond echt op het tweede plan als Elise er was, maar dat was drie dagen per week! Met Floris viel er op dit punt niet te praten. Elise ging altijd voor. Ook op momenten dat ze aandacht vroeg puur om de aandacht. Ik ben zelf moeder en ik weet hoe kinderen kunnen zijn. Maar mijn twee zoons geven me wel die ruimte. Na vier maanden heb ik er een punt achter gezet. Ik kon zo niets met hem beginnen. Ik had ook aandacht nodig!” Volgens psychotherapeut Karin wringt daar ook bij mij de schoen. “Jij wilt het centrum zijn van de relatie. Hij mag alleen oog hebben voor jou. Als een man jou niet de vrouw laat voelen die je bent, is het voor jou bijzonder lastig om moederlijke gevoelens te ontwikkelen voor zijn kind. Je wordt immers niet honderd procent erkend als zijn vrouw, dus daarom erken jij zijn kind niet helemaal.”

Dat brengt meteen het volgende lastige punt; moedergevoelens voor zijn kinderen. Zelfs de psychotherapeut moet toegeven dat dit een uitdagende kwestie is. “Kinderen zijn ontzettend loyaal naar hun biologische ouders. Op momenten dat jij met je vriend bent, zal zijn kind voornamelijk naar hem toetrekken. Jij bent geen ouder en zo word je ook niet gezien.”

Tabitha kan hierover meepraten; “Ik heb alles uit de kast getrokken om een band te krijgen met de drie kinderen van mijn ex. Zelf heb ik er ook één en hoewel ik met hem nooit in de keuken heb gestaan, stond ik ieder weekend koekjes en taarten te bakken met die van hem. Leuke speeltjes, lekkere hapjes en spannende uitjes… ik regelde het allemaal. Maar zodra er bijzonders was, van een zwemdiploma tot een kapotte knie, ze kwamen nooit bij mij. Mijn vriend had een drukke baan en ik paste regelmatig op zijn kinderen. Echter, een knuffel of een kus kreeg ik er niet voor terug. Niet van zijn kinderen. Uiteindelijk is het na twee jaar uitgegaan. Niet om die reden, maar nadien was ik wel opgelucht dat ik die verantwoordelijkheid niet meer had. Want zo voelde het. Ik had alleen de lasten en niet de lusten van een groot gezin.”

Het verhaal van Tabitha hoort Karin regelmatig in haar praktijk. “Stiefmoeders hebben vaak een te romantisch beeld van de situatie. Ze verwachten meteen een groot en gelukkig gezin te vormen. Het tegendeel is echter waar. Niet alleen de kinderen kunnen anders reageren dan je had verwacht, maar ook je partner. Zeker ook als jij kinderen in de relatie brengt, zal hij zich daar verantwoordelijk voor voelen. Het is manneneigen om primair te denken aan brood op de plank en meer monden om te voeden. Zo gaat hij met de nieuwe situatie om en het is verstandig om dat in je achterhoofd te houden. Dat voorkomt teleurstellingen.”

Vriendin Jetske kan die verantwoordelijkheid van zijn kant alleen maar prijzen. Ze staat op het punt om een samengesteld gezin te vormen met haar vriend. Zij heeft er twee onder de vier en hij is co-ouder (alleen dat woord al…) van een begaafde pianist van zeven. “Ik snap je niet, hoor. Het moet toch gaan om de man, niet om zijn kind? Als het tussen jullie goed klikt, who cares ? Bovendien begrijpt hij veel beter hoe het is om ouder te zijn. Hij snapt zonder meer dat jouw kind op één staat, dat hij aandacht nodig heeft en dat hij voorzichtig te werk moet gaan.”

Ik twijfel. Ben ik echt zo star en moeilijk? Moet ik me er niet overheen zetten? Hij was echt leuk en lief en bijzonder sexy. En inderdaad, het kan voordelen hebben, een man die zelf al kinderen heeft. Hij verwacht niet dat ik op stel en sprong ik de auto stap voor een wilde nacht, dat ik spontaan drankjes kom doen of een heel weekend met hem in bed kan blijven liggen. Met deze nieuwe inzichten op zak spreek ik nog eens af met mijn laatste vlam. Nu ik immers beter met de situatie verwacht om kan gaan, staat niets een duurzame relatie in de weg. Althans, zo leek het even.

“Liefste, ik ben het er toch niet mee eens” zegt hij streng, tijdens een etentje bij hem thuis. De stemming slaat om. Hij ziet een beer op de weg, en niet zo'n kleine ook. “Al dat gereis waar je het laatst over had, dat is toch niet nodig. Kinderen op deze leeftijd kunnen beter iets leren. In de tuin werken, bijvoorbeeld.”

Deze man, deze droomprins, wijst onze levensstijl af? “Ja, nogal. Jij begon de vorige keer al te lachen bij Center Parcs. Je zoontje zal dan ook wel zo'n snob worden. Tenzij ik me met de opvoeding ga bemoeien, natuurlijk. Dan zullen jullie zien dat het goedkoop ook leuk kan zijn. In een tentje of een klein huisje. En dan gaan we om het jaar iets verder. Naar Frankrijk of misschien wel Spanje. Daar is het helemaal heerlijk kamperen.”

Een tent?! Met zijn kinderen? Ik voel een lichte paniek opkomen. Wie is deze man? Wat is hij van plan? Ik besluit het niet af te wachten. Nog tijdens het afruimen, vertel ik dat het niet gaat werken tussen ons. Dat we andere verwachtingen hebben van een partner. Hij vindt het jammer. En ik eigenlijk ook. Het leek zo leuk, maar helaas, toch niet mijn type. Maar wel een leermoment, want ik knapte niet af op de kinders, maar op vaderlief zelf. Op naar de volgende, dan maar. Waar ik die moet vinden, geen idee. Misschien wel op één van onze reizen. En mocht er een leuke zoon of dochter naast hem lopen, is dat niet eens het grootste bezwaar. Het is maar net hoe vaderlief er zelf mee omgaat.

Ook Vader Vrees?:

-Toets in het begin zijn mening over opvoedkundige zaken. Vertel/verzin een case over een vriendin met een criminele kleuter, bijvoorbeeld. Schets het dramatische beeld en kijk hoe hij daarop reageert. Ik had ooit leuk contact met een man die trots vertelde dat zijn stiefkind al zijn Flippo's door midden moest knippen als straf. Dat was een serieus geval Code Rood.

-Dit kan ook wat lager niveau; kruipt jouw baby alleen in designerwear en koopt hij shirtjes in bulk bij een textielsuper? Dat hoeft geen probleem te zijn, tenzij hij gaat vergelijken en van jou verwacht dat je zijn adviezen ter harte neemt.

-Geef hem ook feedback. Zit zijn kind tot jouw verbazing op vier clubjes? Zeg er iets van en wacht zijn reactie af. Antwoorden die beginnen met; “Zijn moeder en ik zijn van mening dat…” geven aan dat jouw deskundigheid niet op prijs wordt gesteld.

-Hoe vaak ziet hij de kinderen? Waarom wilde hij wel/geen co-ouderschap? En bevalt dat antwoord? Als je toch voor een vader gaat, dan graag eentje die betrokken is en zijn verantwoordelijkheden neemt.

-In de regel zal hij jouw kroost eerder zien dat jij die van hem. Zeker als hij weekendvader is. Wil je dat wel? Want voor een kind heeft dat een grote impact. Als hij echt zo serieus is dat hij jouw kinderen wil zien, dan jij die van hem ook. En anders wachten jullie maar even.

-Hoe belangstellend is hij naar jouw kinderen? Wat vraagt hij? Wat wil hij weten? En is de interesse oprecht? Of ziet hij zijn eigen kinderen kroonprinsen en –prinsessen en kan niemand daaraan tippen?

-Ga je voor de man of voor de vader in hem? De pater familias, die een vaderfiguur voor je kroost kan zijn?

naar boven / terug