‘Ik kon niet wachten om weer naar huis te gaan. Alleen’

Ik: 28 jaar, hou hartstochtelijk van het leven zelf; van genieten, lachen, verbazen, eureka-momenten, het compleet niet snappen, cappuccino, dat sigaretje na het eten, van de hoogste glijbaan gaan en halverwege spijt hebben, huilen bij Spoorloos, winnen met Rummikub, valsspelen bij Scrabble, balen dat ik niet kan schaken, pepermunt, chocolade (maar nooit choco-mints natuurlijk!), sport op tv als het regent, ijsje eten als de zon schijnt, knuffelen met mijn zoon van acht, het onmogelijke mogelijk maken, de perfecte kroket en een salade van mango en watermeloen.

Jij: Een mannelijke man. Lang, zelfverzekerd en rustig. Liefst al iets ouder. Iemand die sterk in zijn schoenen staat, ambities heeft en geniet van zijn huidige bestaan. Voor wie een partner meer is dan alleen gezelschap. Met wie je net dat stapje verder kan én wil gaan.

Wij: weet weet…

Zo prijs ik mezelf al jaren aan op verschillende datingsites. Jawel, en ik kom er rustig voor uit. Ik shop al even online, op zoek naar mijn prins op het witte paard. Sneu? Nee, niet echt. Ik mag niet klagen over mijn looks en heb een leuk leven, maar ik zou wel iets meer willen. Dat bijzondere gevoel van verbondenheid. Die fijne kerel om ’s avonds tegenaan te kruipen. Met wie ik kan lachen en huilen, kan praten, ruzie maken en vrijen. Die man die mijn hoofd in zijn handen neemt en me kleine kusjes geeft, over mijn hele gezicht.

Maar ja, ik kom hem in mijn dagelijks bestaan niet tegen. Via mijn werk raak ik wel in contact met de andere sexe, maar deze heren zien mij meer als een leuke afwisseling van een saaie werkdag. En ja, ik heb ook wel eens sjans in de supermarkt. Laatst nog. Terwijl ik mijn hoofd stond te breken over wasverzachters, liep een man voorbij. Een mooie man, het moet worden gezegd. Erg lang, warrig blond haar en zo’n ondeugende grijns. “Dag Thomas”, zei hij tegen mijn zoon. Ik keek verbaasd. Kennen zij elkaar? Hij stopte bij de schuursponsjes en keek me vrolijk aan. Toen viel bij mij het kwartje. Mijn zoon had een kroon op zijn hoofd met zijn naam erop. Ik schoot in de lach. Hij ook. Ik gaf hem mijn kaartje en liep nonchalant weg. Die avond belde hij en… Oh nee, zo ging het niet. Zo gaat het nooit. In werkelijkheid stonden we elkaar aan te gapen, tot mijn zoontje iets vroeg. Het moment van spanning weg was en we liepen allebei een andere kant uit. Want zo gaat het altijd.

Ik ben nu zes jaar single en dat is best lang. Je raakt er ook aan gewend, om alleen te leven en te slapen. Natuurlijk raak ik soms aan de scharrel, maar die geintjes duren zelden langer dan een maand, dankzij afknappers van mijn of zijn kant. Maar allemaal dankzij het internet, hoor, anders had ik me al lang bij ieder klooster kunnen inschrijven. Want stappen doe ik zelden, sporten bij voorkeur helemaal niet en als ik met vriendinnen op pad ga, focus ik me op hen en niet om de heren die al dan niet om ons heen drentelen. Dus zo leer ik nooit iemand kennen.

Het was niet makkelijk, die eerste keer online gaan. Het was 2003 en het hele begrip internet was nog redelijk nieuw voor me. Laat staan dat ik via dit medium op zoek ging naar de man van mijn dromen. Ik meldde me aan bij relatieplanet.nl en schreef een eerlijk profiel. Nou ja, eerlijk… Ik woog vijf kilo minder dan in het echt en kwam over als de meest boeiende vrouw die ooit voet op deze planeet heeft gezet.

De eerste dag kreeg ik tientallen mails. Dat was meer dan verwacht. Ik wist eerlijk gezegd ook niet wat ik me erbij voor moest stellen. Niemand die ik kende, was op deze manier aan het shoppen. De mannen die reageerden op mijn profiel waren op zijn zachts gezegd divers. Van jonge mannen die net achttien waren tot mannen van in de zestig. Die twee potentiële doelgroepen klikte ik snel weg. Ik wilde een man die iets ouder was, met een leuk uiterlijk en een goed verhaal.

Stefan leek me wel interessant; 33 jaar, een leuke baan en vrolijke pretogen. Hele verhalen wisselden we uit via de mail. Weken en zelfs maanden gingen voorbij en ik werd met de dag verliefder. Deze man, die me iedere avond welterusten mailde en me ’s morgens begroette met lieve sms’jes, was de man van mijn dromen.

Het was een prachtige dag in juli en we hadden afgesproken op het terras van mijn favoriete visrestaurant. Het moment dat ik het terras opliep, staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Ik draaide de hoek om en zag hem zitten, in een roze poloshirt. Hij keek me aan, stond op en begon te stralen. Ik besefte dat ik echt de vrouw van zijn dromen was. Helaas was dat niet bepaald wederzijds. Ik voelde het niet, die klik waar iedereen het altijd over heeft. Hij was aardig, maar niet meer dan dat. Hij was kleiner dan ik had verwacht, erg onzeker en kwam ook niet zo goed uit zijn woorden. Ik bleef, maar nam geen toetje en kon niet wachten om weer naar huis te gaan. Alleen.

Hoe vervelend en teleurstellend de avond ook was, ik heb ervan geleerd. Nooit, maar dan ook nooit meer zou ik zo lang met iemand mailen. Date nummer twee mailde me op een donderdagmiddag. De zaterdag erop gingen we uit eten in Amsterdam. Hij was grappig en deed zijn best om indruk op me te maken. Dat lukte redelijk. Ik had in geen tijden zo gelachen en voelde me op mijn gemak. Maar, er was geen erotische spanning. En nu, vijf jaar later, zijn we nog steeds vriendjes. We bellen regelmatig en kwamen elkaar een aantal maanden geleden toevallig tegen in een restaurantje, waar we allebei een blind date hadden.

Nee, met die man is het ook niets geworden. Rob stond niet open voor een nieuwe liefde, want hij had er al twee, waaronder zijn hond Max. Dat hij gek is op dat beest, wist ik wel. Dat vond ik ook zo leuk aan hem, maar om alles in het teken van je huisdier te stellen, gaat me wat ver. Als het tussen Max en een vrouw niet klikt, mag die zij vertrekken. Met dat in gedachte haalde ik de heer in kwestie thuis op voor een date. In mijn tas zat een bot voor Max en voor Rob had ik een stralende glimlach. Na het verplichte ‘Kon je het vinden?’ ‘Nou, in één keer’ nam ik plaats bij de openhaard. Vanaf daar inspecteerde de woonkamer. Foto’s van een bloedmooie en halfnaakte vrouw domineerden de ruimte. “Je lievelingsmodel?” vroeg ik. “Ja, dat is mijn ex.” Het is dat ik behoorlijke trek had. Ik heb me die avond dus laten trakteren op een chique diner, maar daar bleef het dan ook bij.

Aangezien Rob de laatste was van een serie van mislukte dates, besloot ik om het internet voorgoed voor te zeggen. Nooit zou ik meer online gaan. Helaas is de aandacht die je via zo’n site krijgt behoorlijk verslavend. Daarom schreef ik me anderhalve maand geleden weer in. Zonder verwachtingen, zonder hoop, alleen een beetje chatten op saaie avonden zonder inspiratie of zin om iets anders te doen. En daar, in die chatbox, kwam Hugo opeens binnen. Hij is een stuk ouder, bijna 48, maar wel een erg leuk en uitgebreid profiel. Een eigen zaak, ambities, vlot en een goed gevoel voor humor. Ik stuurde een mailtje met mijn emailadres. Mailen werd al snel bellen. Ons eerste gesprek duurde vijf uur. We wilden allebei niet ophangen, maar moesten wel, omdat we echt moesten gaan slapen.

Na nog een paar van die lange belsessies kwam hij vorige week eindelijk langs. Ja, geheel tegen mijn principes in, mocht hij meteen bij me thuiskomen. Het voelde immers zo vertrouwd. Ik was nerveus en relaxed tegelijk. Nerveus uit angst dat de klik er niet zou zijn, maar omdat ik me dat bijna niet kon voorstellen, bleef ik toch rustig.

Hij was leuk. Leuker dan op de foto’s. Langer dan ik had gedacht en liever dan zijn liefste woorden via de sms. Hij bleef tot zeven uur, de volgende dag. We hebben gepraat over het leven en gezoend. We besloten ons uit te schrijven en elkaar serieus te leren kennen. Dat deden we ook. Een bezoekje op vrijdag bij hem thuis, mondde uit in een lang liefdesweekend.

Dit zou een happy eind kunnen zijn. En dat was het ook even, tot ik van een oplettend vriendinnetje hoorde dat Hugo, mijn Hugo, nog actief aan het rondshoppen was op relatieplanet.nl. Het was extra pijnlijk omdat ik dinsdagochtend, toen ik zijn huis verliet, van hem hoorde dat hij voor me wilde gaan, mijn zoon wilde ontmoeten en dat ik toch wel de leukste vrouw ooit moest zijn.

Maar, op dinsdagavond was meneer alweer verder aan het kijken. Natuurlijk belde ik boos op en het ergste is nog dat hij in het begin alles ontkende. Daarna kwamen mails met excuses en lieve woordjes. Ik heb niet gereageerd, maar een flinke reep chocolade gepakt, een vriendin gebeld en diep gezucht.

Nu, twee dagen later, heb ik me inmiddels weer ingeschreven. Want hopeloos romantisch als ik ben, blijf ik er toch in geloven. Ware liefde moet bestaan, zelfs op internet.

Singlefeesten? Oordeel van de ervaringsdeskundige:
Verschillende datingsites houden feestjes. Die van Lexa en Relatieplanet zijn het meest bekend. Ik ben bij beide geweest en moet bekennen dat ik het er niet optimaal naar mijn zin had. Het leken wel veemarkten. En de populaire openingszin ‘Hoe lang ben jij al alleen?’ kon ik halverwege de avond niet meer horen. Aangezien ze er veel lekker foute muziek draaien, is het wel leuk om met vriendinnen heen te gaan. Verstand op nul en lekker dansen!

Links:
www.lexa.nl, grote en algemene datingsite.
www.relatieplanet.nl, grote en algemene datingsite.
www.match4me.nl, voor hoger opgeleide mensen.
www.zeddnet.nl, voor niet-perfecte en verlegen mensen.
www.parship.nl, matcht op basis van een psychologische test.
www.christensingles.org, voor christelijke singles.
www.vegadates.nl, voor vegetariërs.

Do’s:
• Een origineel profiel schrijven, over dingen die je echt belangrijk vindt. En alle vakjes invullen. Jij kan jezelf heel interessant vinden, maar je potentiële prins op het witte paard moet wel een goede reden hebben om dat ook te vinden. De concurrentie online is groot, dus je moet je onderscheiden.
• Foto’s van jou in Afrika, in de kroeg, met dolfijnen… heel leuk allemaal, maar mannen kunnen er ook van schrikken. Het merendeel van de heren online, zoekt juist wat meer huiselijkheid. En niet iemand die zich alleen lijkt te vermaken op de rug van een olifant of aan een parachute.
• Open staan voor iets anders dan je gewend bent. Dus, geef mannen die ook in eerste instantie je type niet lijken, toch een kans. Wie weet…

Don’ts:
• Te open zijn. Via Hyves of Google ben je zo opgespoord. Hou daar dus rekening mee, bij het noemen van je woonplaats. Geef niet teveel details weg.
• Oneerlijk zijn. Zoveel vrouwen plaatsen oude foto’s online. Het verhaal van “Donna” is legendarisch. Zij presteerde het om een vijftien jaar oude foto, een trouwfoto notabene, te presenteren als een recente profielfoto. Ja, ze kreeg veel reacties en complimenten, maar de heren in kwestie keken toch raar op bij een date.
• Je slanker voordoen dan je bent. Een paar kilo smokkelen is niet erg, maar mannen vormen toch een bepaald beeld van je, op basis van de gegevens die ze hebben. Ben je voller? Wees er trots op! Als een man liever gaat voor een maatje 34, is hij niet jouw prins op het witte paard.

Offline daten:
www.eatwise.nl; daten en eten met verschillende mensen.
www.10sec.nl; speeddaten met minimaal 25 mannen.
www.matesanddates.nl; dagjes uit, reizen, workshops en dansavonden voor singles.
www.30-50party.nl; singlefeesten voor mensen tussen de 30 en 50 jaar.
www.janettesuitjes.nl; high tea, Noord-Hollandse kanosafari of dineetjes.

naar boven / terug