‘Bij een getrouwde man weet ik waar ik aan toe ben’

“Vrijgezelle mannen bezorgen me een benauwd gevoel. Ze willen iets van me en daar heb ik geen zin in. Bij getrouwde mannen heb ik daar geen last van. Bij hen kan ik echt mezelf zijn. Me helemaal openstellen. Maar ja, uiteindelijk kiezen ze niet voor mij.

Ik viel niet altijd op getrouwde mannen, maar het is zo gegroeid. Mijn eerste liefde was single toen we elkaar leerden kennen. Hij was zes jaar ouder en als je 19 bent, is dat een groot leeftijdsverschil. Hij werkte internationaal en had dus veel gezien en gehoord. Ik vond hem geweldig en was stapelgek op hem. Tot hij me na twee jaar iets op moest biechten. Hij was vreemdgegaan en alsof dat niet erg genoeg was, bleek ze ook nog eens zwanger te zijn. Van hem. Mijn wereld stortte compleet in. Wat er dat half jaar erna is gebeurd, weet ik niet meer. Ik ging naar school en deed de dingen die ik moest doen, maar ik heb geen herinneringen meer aan die tijd. Ik was zo ontzettend gekwetst. De man van wie ik zoveel hield en de man die ook zei van mij te houden, was vreemd gegaan. En niet één keertje, bleek later. Als ik hem al niet kon vertrouwen, wie wel?

Dus ik bleef jarenlang single. Ik had wel sjans en aanspraak, maar ik liet mezelf, mijn ware karakter, niet meer zien aan mannen. Waarom zou ik? Je kan iemand compleet vertrouwen, je diepste gevoelens en emoties met een man delen en waarom? Zodat hij daar misbruik van kan maken? En er met een ander vandoor kan gaan, als ik niet meer goed genoeg ben in zijn ogen? Die persoonlijke afwijzing vond ik het meest erg. Dat mijn vriend ervoor koos om bij een ander te zijn. Dat die ander leuker was. En ik dus minder goed dan zij. Die gedachten werden steeds sterker, tot ik besloot geen vriend meer te hebben. In ieder geval geen single vriend meer.

Toch ben ik niet heel bewust op jacht gegaan naar een getrouwde man. Het is me overkomen. Ik kwam Tim tegen op mijn werk als verzekeringsagent. In deze baan word ik gedetacheerd en ik kwam hem op een nieuwe werkplek tegen. Ik was meteen van hem onder de indruk. Dertien jaar ouder en ontzettend autoritair. Echt een machoman. Ik keek ontzettend tegen hem op en vond hem heel aantrekkelijk. Dat hij in zijn tweede huwelijk zat, dat boeide me niet. Ik kon ontzettend goed met hem lachen en we hadden hetzelfde denkniveau. En ik kon mezelf zijn. Mijn gevoelens met hem delen. Na drie maanden om elkaar heen draaien, kuste hij me. Ik vond het zo spannend. Het was al die tijd relatief onschuldig geweest. Flirten, opmerkingen en af en toe een stout sms-je. Maar nu stonden we opeens te zoenen. Het kwam niet in me op om ‘nee’ te zeggen.

Na die zoen zijn we al snel met elkaar naar bed gegaan. Dat was heel fijn. Hij is een goede minnaar en hij was echt dol op me. Toch voelde ik me er niet goed bij. Ik voelde me schuldig naar zijn vrouw. Ik kende haar niet persoonlijk, maar heb haar eens van een afstandje gezien. Een mooie vrouw en ze schijnt erg aardig te zijn. Wat doe ik haar aan, dacht ik. Ze moet eens weten wat hij bij mij doet. Hoe hij me bemind en me streelt. Ze is een harde werker, een echte carrièrevrouw. Omdat ze ook samen een kindje hebben, was ze altijd druk. En dus kreeg Tim naar zijn idee te weinig aandacht van haar. Ik gaf hem dat volop. Liet hem merken dat ik hem zwaar de moeite waard vond. Voor hem natuurlijk een ideale situatie. Ik geloof dat mannen die een minnares hebben, in die twee vrouwen de perfecte partner hebben. Echt ‘the best of both’. Het gezin met de één en de spanning bij de ander. Bij mij.

Tim heeft het nooit over scheiden gehad en ik heb er nooit naar gevraagd. Ik denk dat we ook te weinig deelden om het samen te redden. Dat ons contact achteraf te oppervlakkig was. We deelden ons werk en daardoor zagen we elkaar dagelijks, maar toen ik weer vertrok werd dat minder. We zagen elkaar toen nog maar eens in de twee weken. En die passie die er in het begin was, verdween snel. Hij had ook veel gedoe in zijn leven. Veel gezeur over de voogdijzaak voor het kind uit zijn eerste huwelijk. Die troostgesprekken kostten me zoveel energie. Daarom heb ik het verbroken. Dat vond ik niet makkelijk, want ik had wel gevoel voor hem, maar ik voelde me sterk. Niet hij, maar ik had de touwtjes in handen. Ik bepaalde wat er gebeurde. Ik liet me niet kwetsen, maar koos voor mezelf. En dat beviel me wel.

Niet lang daarna kwam ik Jasper tegen, ook via het werk. Vier jaar ouder en ook met veel praatjes. Aanvankelijk mocht ik hem niet eens. Ik moest hem bellen voor het werk, maar had daar geen zin in, dus ik stuurde een sms-je, om me er makkelijk vanaf te maken. Hij stuurde iets liefs terug, nog heel onschuldig. Maar ik ging hem gaandeweg met andere ogen bekijken. Hij bleek een klein hartje te hebben. Ook hij had zijn onzekerheden over zijn leven, zijn relatie en zijn werk. Een soort midlifecrisis, volgens mij. Maar met hem praten kostte me geen energie. We praatten en stuurden elkaar veel berichtjes, die allemaal nog heel onschuldig waren. Hoe het op het werk ging en waar ik ging stappen, bijvoorbeeld. En na verloop van tijd gingen we samen lunchen. Niemand op het werk had iets door. Ze dachten dat het iets vriendschappelijks was en ik liet ze maar in die waan.

Jasper stelde hij me veel vragen over mijn leven en emoties. Hij fileerde mijn gedachten. Voor veel mensen is het moeilijk om hoogte van me te krijgen, maar hij prikte overal doorheen. Hij zag dat ik niet die sterke powervrouw ben, zoals ik me graag voordoe. Hij was echt mijn soulmate, begreep me beter dan wie dan ook. En zo groeide mijn gevoel voor hem. Op een avond, na het werk, hebben we gepraat over onze gevoelens. Hij vond dat we niet verder moesten gaan. Er was nog niets gebeurd, maar er was wel ‘iets’, zei hij. De spanning hing in de lucht, maar hij deed niets. Raakte me niet aan en kuste me niet. Tot het allerlaatste moment. Ik was helemaal overdonderd door zijn zoen. Wat was dat fijn. Meteen daarna liep hij weg, mij verliefd achterlatend.

Hij was mijn prins op het witte paard, maar ja, ook getrouwd en drie kinderen. Aan zijn vrouw dacht ik niet. Ik kende haar niet en wist niets over haar. Maar zijn schuldgevoel heeft onze relatie genekt. Hij is zelfs even bij haar weggegaan, heeft bij me in huis gewoond, maar ging toch terug naar haar. En daar is hij nu nog steeds. Dat vond ik moeilijk, maar mijn hart was niet gebroken. Dat klinkt misschien gek omdat ik hem ook mijn soulmate noem, maar juist bij hem kon ik het aan. Daarom date ik met getrouwde mannen. Als ze bij me weggaan, doen ze dat niet omdat ik niet goed genoeg ben, maar omdat ze terug gaan naar hun vrouw. Dat weet je eigenlijk al van tevoren en daarom kan ik daar nu beter mee omgaan.

In mijn toekomst is een relatie wel ideaal. Daarin verschil ik niet met andere vrouwen. Maar ik droom er niet van om samen te kamperen of om een gezin te stichten. Ik wil helemaal geen kinderen. Als je relatie over is, word je de rest van je leven met die man geconfronteerd. En ik zit met het kind opgescheept, terwijl hij lekker doorkan met zijn leven.

Als ik het hierover met mijn vriendinnen heb, worden ze boos. Ze raden het af om op deze manier naar relaties te kijken. ‘Je begint toch ook een nieuwe baan. Daar kan je ook ontslagen worden.’ zeggen ze dan. Maar ja, in relaties zie ik dat anders. Ik wil de garantie dat mijn man voor altijd bij me blijft, onvoorwaardelijk. Hij mag me niet verlaten en niet kwetsen. En dat kan niet. Niemand geeft die garantie. En daarom zal mijn volgende vriend waarschijnlijk ook getrouwd zijn. Ook hij zal me uiteindelijk verlaten, maar dat weet ik dan vooraf.”

naar boven / terug